Warsztaty rodzicielskie dla pracowników


Program „Rodzina - zgrany zespół” jest dedykowany rodzicom, którzy w świadomy sposób chcą zbudować trwałą, wspierającą relację z własnymi dziećmi, opartą na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Inspiracją dla całego cyklu są idee wychowawcze duńskiego terapeuty rodzinnego Jespera Juula, autorki Pozytywnej Dyscypliny Jane Nelsen oraz twórcy Porozumienia bez Przemocy Marshalla Rosenberga.


PROGRAM „Rodzina - zgrany zespół” obejmuje cykl pięciu 4-godzinnych warsztatów: 


I WARSZTAT „Jaką chcę być mamą? Jakim chcę być tatą?”

II WARSZTAT „Co Ci chce powiedzieć Twoje „niegrzeczne” dziecko?”

III WARSZTAT „Współpraca w rodzinie - czy to jest w ogóle możliwe?” 

IV WARSZTAT „Jak powiedzieć „nie” z miłością”

V WARSZTAT „Wystarczająco dobry ojciec, wystarczająco dobra matka”


Szanowni Państwo,

Przedstawiamy Państwu program warsztatów rodzicielskich „Rodzina – zgrany zespół”, przeznaczony dla pracowników będących rodzicami dzieci w wieku 5-13 lat. Został on opracowany jako nowoczesne i efektywne wsparcie dla pracowników i skuteczna metoda zapobiegania spadkowi efektywności i wydajności w firmie dbającej o zrównoważony rozwój.

Program „Rodzina zgrany zespół” jest odpowiedzią na pytanie, jak organizacja może pomóc pracownikom poradzić sobie z trudnymi sytuacjami wychowawczymi, a energię inwestowaną w rozwiązywanie konfliktów rodzinnych skierować z powrotem na wykonywanie w pracy zadań wspierających rozwój i zysk organizacji, w której są zatrudnieni.

Naukowcy zajmujący się problemem wydajności pracy twierdzą, że presenteeism (czyli tzw. bierna obecność) staje się problemem znacznie bardziej kosztownym i zmniejszającym produktywność organizacji, niż absencja pracowników. Szacuje się, że spadek wydajności wynosi tu nawet 30%.

W swoim ostatnim corocznym raporcie z badania zdrowia i dobrego samopoczucia w pracy brytyjski Chartered Institute of Personnel and Development stwierdził, iż ponad 40% pracowników jest zdania, że na ich pracę wpływają problemy zdrowotne lub mentalne. Liczba ta wzrosła o jedną trzecią w ciągu ostatnich pięciu lat. Raport mówi również, że ponad cztery piąte (83%) respondentów zaobserwowało to zjawisko w swojej firmie, a jedna czwarta (25%) stwierdziła, że problem pogłębił się w stosunku do poprzedniego roku.

 O ile nowoczesne organizacje odpowiadają na problemy zdrowotne pracowników poprzez programy opieki zdrowotnej, poprawę jakości warunków pracy, zdrowe żywienie czy programy zachęcające do aktywności fizycznej, o tyle problemy związane z trudnymi sytuacjami osobistymi pozostają bez odpowiedzi.

Problemy te, poza wypaleniem zawodowym czy depresją, dotyczą często sytuacji rodzinnej. Większość z nas poza byciem pracownikiem jest przecież również rodzicem i ta fundamentalnie ważna rola wpływa na większość naszych działań i wyborów. Radzenie sobie z zachowaniem dzieci i naszymi własnymi emocjami jest dla nas tak samo ważne, jak wyzwania zawodowe, a brak harmonii w życiu rodzinnym wpływa na naszą wydajność w pracy tak samo mocno, jak problemy zdrowotne.

Program „Rodzina - zgrany zespół”, który proponujemy obejmuje cykl pięciu 4-godzinnych warsztatów i jest dedykowany rodzicom, którzy w świadomy sposób chcą zbudować trwałą, wspierającą relację z własnymi dziećmi, opartą na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Inspiracją dla całego cyklu są idee wychowawcze duńskiego terapeuty rodzinnego Jespera Juula, autorki Pozytywnej Dyscypliny Jane Nelsen oraz twórcy Porozumienia bez Przemocy Marshalla Rosenberga.

Warsztaty opierają się na współpracy grupowej, analizie przypadków, analizie doświadczeń uczestników.
Na bieżąco reagujemy na potrzeby grupy,dostosowujemy scenariusz,
tak by stworzyć jak najlepsze warunki do pracy nad ważnymi dla uczestników problemami.
W każdym cyklu może wziąć udział 20 pracowników. 

Szczegółowe informacje na temat samego programu znajdziecie Państwo poniżej.

Zapraszamy do współpracy


"RODZINA - ZGRANY ZESPÓŁ" - OPIS PROGRAMU: 

My, współcześni rodzice jesteśmy już w większości przekonani o konieczności zmiany paradygmatu wychowawczego opartego na posłuszeństwie i zewnętrznym autorytecie na taki, który ma fundament w równej godności, podmiotowym traktowaniu siebie nawzajem i autorytecie osobistym rodzica.

To, czego rozpaczliwie potrzebujemy, to wsparcia i skutecznych narzędzi, jak te wszystkie nowe (a być może dla wielu z nas już nie nowe) idee wychowawcze wcielić w codzienne życie, kiedy dzieci - mimo wszystkich naszych starań, by nie powielać błędów własnych rodziców - odmawiają współpracy i niezmiennie nie chcą sprzątać swoich pokojów.

Korzystając ze swego kilkudziesięcioletniego doświadczenia jako terapeuty rodzinnego Jesper Juul przekonuje nas, że dzieci nie potrzebują wychowania tylko przyjaznego przewodnictwa dorosłych. Zachęca do wsłuchania się we wszystko, co mówią nasze dzieci i kochania ich takimi, jakie są – bez chęci ciągłej zmiany i udoskonalania. Najmłodsi oczekują od dorosłych bowiem prostego przekazu: Jesteś ważny po prostu dlatego, że jesteś. 

Dlatego też motywem przewodnim warsztatów jest relacja równej godności między rodzicami i dziećmi, oparta na wzajemnym szacunku, zrozumieniu i akceptacji. Tym, czego dzieci potrzebują najbardziej jest wsparcie ze strony dorosłych w budowaniu zdrowego poczucia własnej wartości, sprawczości oraz wpływu nie tylko na życie własne, ale też życie całej rodziny. Tylko na takim fundamencie da się zbudować odpowiedzialność osobistą i zachęcić dzieci do konstruktywnej współpracy.

Natomiast stworzona przez Jane Nelsen Pozytywna Dyscyplina dostarcza skutecznych narzędzi pozwalających wartości wzajemnego szacunku, odpowiedzialności i współpracy wcielić w codzienne życie. 

Zmiana paradygmatu wychowawczego pociąga za sobą nowe spojrzenie na sposób komunikowania się z dziećmi, zaprzestanie traktowania komunikacji jako narzędzia nacisku i realizacji własnych interesów na rzecz brania pod uwagę potrzeb wszystkich stron i takiego nowego modelu komunikacji dostarcza Marshall Rosenberg, twórca Porozumienia bez Przemocy. 

Udział w warsztatach - a jest to refleksja uczestniczek i uczestników naszych dotychczasowych warsztatów - pomaga rodzicom zobaczyć własne dzieci w nowym świetle, odkryć, jak fajnymi są ludźmi i i ile radości może sprawiać kontakt z nimi,  ale przede wszystkim przynosi nieopisaną ulgę, że nie są odosobnieni w swoich rodzicielskich zmaganiach.


I WARSZTAT „Jaką chcę być mamą? Jakim chcę być tatą?” 

W swojej książce „Twoje kompetentne dziecko” Jesper Juul mówi, „że popełniamy kardynalny błąd zakładając, iż dziecko nie rodzi się jako stuprocentowy człowiek. Zarówno w literaturze naukowej, jak i popularnej ujawnia się nasza skłonność do postrzegania dzieci jako istot raczej potencjalnych niż rzeczywistych - jako aspołecznych „pół-istot”. Dlatego zakładamy, że po pierwsze, muszą zostać wpierw poddane wpływowi osób dorosłych, a po drugie, że dopiero po osiągnięciu pewnego wieku można je uważać za dojrzałych, wartościowych ludzi”. 

„Innymi słowy - kontynuuje Juul -  uważamy, że musimy wychowywać dzieci w taki sposób, który pozwoli im przyswoić sobie wzory zachowania prawdziwego - czyli dorosłego - człowieka. Zidentyfikowaliśmy także pewne metody wychowawcze i nadaliśmy im nazwy z pewnego spektrum: od wychowania liberalnego po despotyczne. jednak nigdy nie przyszło nam na myśl, by zakwestionować słuszność naszych założeń.”

Zdaniem Juula „większość z tego, co tradycyjnie rozumiemy pod pojęciem wychowania, jest zarówno niepotrzebna, jak i szkodliwa. Nie tylko odbija się negatywnie na zdrowiu psychicznym dzieci, ale przeszkadza też osobom dorosłym, uniemożliwiając ich rozwój. Co więcej, nasze teorie pedagogiczne mają destrukcyjny wpływ na relację dzieci z dorosłymi.”

Natomiast w „Zamiast wychowania. O sile relacji z dzieckiem” duński terapeuta wyjaśnia: „Słowo „wychowanie” zawiera wyraźną jednostronność oddziaływania między dorosłym i dzieckiem. Dlatego ja wolę mówić o relacji, bo w prawdziwej relacji obie strony podlegają „wychowaniu”. Oznacza ona także równorzędność obu stron - a o nią właśnie tutaj chodzi.” Juul nie proponuje tym samym - co ważne i warte podkreślenia - rezygnacji dorosłego z przywództwa w rodzinie, ponieważ dzieci są wprawdzie bardzo mądre, ale mają zbyt mało doświadczenia, żeby żyć bez przewodnictwa dorosłych. Pozostawienie ich samym sobie sprawia, że bywają bardzo nieszczęśliwe, nawet wtedy, gdy staną się już dorosłe.


Warsztat „Jaką chcę być mamą? Jakim chcę być tatą?” jest zaproszeniem, aby przyjrzeć się:

Co my sami rozumiemy przez „wychowywanie” naszych dzieci?

Do czego wychowujemy nasze dzieci, a do czego chcielibyśmy je wychować?

Jakie narzędzia wychowawcze stosujemy? Co działa? Co nie działa? Co nam wychodzi jako rodzicom, a czego nam brak? Czego byśmy w związku z tym potrzebowali?

Dlaczego kary nie działają na dłuższą metę? 

Czy stosowanie konsekwencji to skuteczna metoda wychowawcza?

Jakie znamy paradygmaty wychowawcze?

Czym jest relacja równej godności i dlaczego jest taka ważna?

Co to w ogóle znaczy „budować wspierającą relację z dzieckiem”?

I na czym miałoby polegać „przewodnictwo rodziców”?


II WARSZTAT „Co Ci chce powiedzieć Twoje „niegrzeczne” dziecko?”

Warsztat jest oparty na założeniach psychologii indywidualnej Alfreda Adlera oraz narzędziach stworzonych przez Rudolfa Dreikursa, który rozwinął adlerowską koncepcję w praktyczną metodę wyjaśniającą zachowania dzieci i pokazującą, jak zachęcać je do współpracy w sposób inny niż za pomocą nagród i kar.

Podstawowe założenie Adlera mówi, że zachowanie jest zawsze ukierunkowane na uzyskanie poczucia przynależności i znaczenia oraz wynika z tego, jakie każdy człowiek ma przekonanie na temat tego, kim jest, jacy są inni ludzie i jak działa świat.

Dreikurs odkrył, że dziecko, które zachowuje się niegrzecznie stara się w ten sposób zaspokoić potrzebę przynależności i znaczenia, a jego niegrzeczne zachowanie wynika z błędnych przekonań, jak to osiągnąć. Problem w tym, że dzieci nie są świadome ani celu, który mają nadzieję osiągnąć, ani tego, że strategie, które w związku z tym stosują są nieskuteczne, a nawet mogą prowadzić do osiągnięcia celu przeciwnego do zamierzonego. Kiedy dziecko chce przynależeć a zachowuje się nieznośnie popada w błędne koło, bo z im większym rozdrażnieniem i złością reagują na jego zachowanie dorośli, tym bardziej staje się nieznośne, błędnie sądząc, że w ten właśnie sposób uda mu się ich zjednać.


Na warsztacie „Co Ci chce powiedzieć Twoje „niegrzeczne” dziecko?” odpowiemy na pytania:

Dlaczego dzieci „źle się zachowują”?

Jakie błędne strategie stosują, żeby dostać to, czego potrzebują?

Jak my rodzice możemy rozpoznać, które błędne strategie stosują nasze dzieci?

I jak powinniśmy w tej sytuacji się zachować?

Pokażemy też konkretne, zaczerpnięte z Pozytywnej Dyscypliny, narzędzia, jak dostarczyć dziecku to, czego ono naprawdę potrzebuje, czyli jak sprawić, by jego potrzeba przynależności i znaczenia została w pełni zaspokojona.


III WARSZTAT „Współpraca w rodzinie - czy to jest w ogóle możliwe?” 

Zgodnie z założeniami psychologii indywidualnej Adlera każde dziecko w sposób naturalny troszczy się o innych i ma szczere pragnienie, by uczestniczyć w życiu społecznym i wpływać na nie. Według Dreikursa wpajanie dzieciom przekonania, że mogą polegać na sobie samych, jest pierwszym krokiem do kształtowania w nich poczucia wspólnoty. Dzięki temu dzieci są gotowe, by pomagać, a służąc innym, wzmacniają osobiste poczucie samodzielności i zaradności. 

Celem tradycyjnych technik wychowawczych jest nauczenie dzieci, co mogą, a czego nie mogą robić w danej sytuacji zgodnie z tym, co mówią dorośli. Natomiast narzędzia zaczerpnięte z Pozytywnej Dyscypliny uczą dzieci szacunku, uczynności i odpowiedzialności, zachęcają do przemyślenia sytuacji, znalezienia rozwiązań i samodzielnego zdecydowania, co należy zrobić. Dzięki temu dziecko staje się aktywnym podmiotem procesu, a nie jego biernym (a często też zbuntowanym) przedmiotem, dokonuje trafniejszego wyboru rodzaju zachowania, ponieważ rozumie, co się dzieje i czerpie satysfakcję z faktu, że traktuje się je z szacunkiem i szacunku wymaga od niego.


Na warsztacie „Rodzina - zgrany zespół” przedstawimy opisane przez Jane Nelsen, autorkę Pozytywnej Dyscypliny konkretne narzędzia gwarantujące, że dzieci będą chciały z nami  współpracować w codziennym życiu. 

Zastanowimy się wspólnie, jak rozumiemy współpracę i na czym ma ona polegać. 

Powiemy, co konkretnie ma robić i mówić rodzic, żeby dzieci zaczęły go słyszeć i słuchać tego, co ma do powiedzenia, a nawet odpowiadać na pytania  i reagować na prośby. 

Przetrenujemy m.in. pozytywną przerwę, zachęcanie zamiast chwalenia, pytania pełne ciekawości czy skuteczne spotkania rodzinne.


IV WARSZTAT „Jak powiedzieć „nie” z miłością”

Zmiana paradygmatu wychowawczego pociąga za sobą nowe spojrzenie na sposób komunikowania się z dziećmi tak, by z komunikacji uczynić narzędzie, które pomaga rozumieć dzieci, a przez to poprawić relacje z nimi. Takiego właśnie modelu komunikacji dostarcza Marshall Rosenberg, twórca Porozumienia bez Przemocy. 

Choć może nam się wydawać, że nasz styl porozumiewania się nie ma nic wspólnego z przemocą, jednak nasze słowa często ranią i wywołują ból zarówno u innych, jak i w nas samych. Celem warsztatu jest nauczenie się takiego sposobu komunikowania się z dziećmi, który będzie adekwatną odpowiedzią na ich potrzebę przynależności i znaczenia i zagwarantuje, że dzieci otrzymają od nas „przekaz miłości”.

Na warsztacie pokażemy, jak zmienić swój styl wyrażania siebie i słuchania tego, co mówią inni. Według Marshalla Rosenberga, twórcy Porozumienia bez przemocy, chodzi o to, by nasze słowa nie były nawykową, automatyczną reakcją, ale stanowiły zamierzoną wypowiedź, która wynika ze świadomości tego, co spostrzegamy, co czujemy i czego chcemy. Chodzi o to, żeby nauczyć się wyrażać siebie szczerze i jasno zarazem, z szacunkiem i empatią poświęcać uwagę naszym dzieciom, by w każdej wymianie zdań potrafić usłyszeć własne głębokie potrzeby i oczekiwania, a także głębokie potrzeby i oczekiwania dzieci.


Na warsztacie „Jak powiedzieć „nie” z miłością” zastanowimy się:

Jaka nasza postawa stoi za sposobem, w jaki się komunikujemy z dziećmi? 

Jaka jest nasza intencja - co chcemy osiągnąć?

Jakie „teksty" słyszeliśmy w dzieciństwie od własnych rodziców - co słyszeliśmy  i jak się z tym czuliśmy?

Co chcemy powiedzieć naszym dzieciom i w jaki sposób?

Przetrenujemy też formułowanie komunikatu według modelu „czterech kroków”: fakty (czyste obserwacje), uczucia, potrzeby, prośba.


V WARSZTAT „Wystarczająco dobry ojciec, wystarczająco dobra matka”

Według Jespera Juula tak samo jak nie potrzebują wychowania, tylko mądrego przywództwa dorosłych, nasze dzieci nie potrzebują też idealnych rodziców. Zamiast rzekomych ideałów potrzebują autentycznych dorosłych. Autentycznych, czyli prawdziwych. Autentycznych, czyli spójnych - w tym, co myślą, co mówią i co robią. Autentycznych, czyli takich, którzy biorą odpowiedzialność za siebie i swoje życie, znają swoje potrzeby i wiedzą, co zrobić, by je zaspokoić, są świadomi, co jest dla nich ważne i świadomie to realizują. Dzieci nie uczą się od rodziców tego, co słyszą, uczą się tego, co widzą. Dlatego - zamiast nieosiągalnych, nierzeczywistych, idealnych wzorców -potrzebują spełnionych szczęśliwych dorosłych „z krwi i kości”, od których „w praktyce” nauczą się, jak być spełnionymi, szczęśliwymi ludźmi.

Tylko szczęśliwi rodzice są w stanie wychować szczęśliwe dzieci.

Miarą rodzicielstwa nie jest to, jak sobie radzisz z własnymi dziećmi. Miarą rodzicielstwa jest to, jak sobie radzisz ze sobą.


Dlatego na warsztacie „Wystarczająco dobry ojciec, wystarczajaco dobra matka” przyjrzymy się dorosłemu jako jednemu z dwóch podmiotów relacji równej godności:

- jego przekonaniom na temat rodzicielstwa - co rodzic „powinien”, żeby być dobrym rodzicem oraz

- poczuciu winy związanemu z przekonaniem o niewystarczającym wypełnianiu powinności wynikających z roli społecznej, jaką jest bycie rodzicem; 

Zastanowimy się, czym się różni rola społeczna matki i ojca od bycia sobą - jako człowiek.

Jak rozumiemy „autentyczność” i „bycie autentycznym człowiekiem’?

Czy - jako dorośli - potrafimy stawiać własne granice?

Czy potrafimy rozpoznawać i nazywać własne potrzeby?

Czy umiemy rozpoznawać swoje emocje, jak sobie z nimi radzimy, czy potrafimy je akceptować?

Czy potrafimy przyjmować emocje dziecka?

Czy dbamy o siebie, o swój dobrostan emocjonalny?

Czego potrzebujemy, żeby o siebie zadbać?


Skontaktuj się z nami:

team image 3

Katarzyna Brzezińska

tel. 602 271 172

team image 4

Beata Sikorska-Dutka

tel. 500 708 759